ΝΗΣΟΣ 2

ΝΗΣΟΣ 2
Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού 
Χώρα : Ελλάδα
Έτος: 2012
Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αγγελόπουλος 
Πρωταγωνιστούν: Ελένη Καστάνη, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Μιχάλης Μαρίνος, Κώστας Βουτσάς Διάρκεια :104΄

Πριν 2 καλοκαίρια είχαμε δει το Νήσος 1 και μας άρεσε γιατί ήταν μια κωμωδία με την αίγλη του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου απαλλαγμένη σε μεγάλο βαθμό απ την τηλεοπτική κουλτούρα και το χυδαίο χιούμορ της εποχής. Ήταν δροσερή , άκρως καλοκαιρινή με φρέσκους πρωταγωνιστές και ενδιαφέρουσα ιστοριούλα . Είχα γράψει μάλιστα ως επρόκειτο για την καλύτερη κωμωδία των τελευταίων 10 ετών. Και φυσικά η εισπρακτική της επιτυχία μόνο ευκαταφρόνητη δεν ήταν . Γεγονός που οδήγησε τους δημιουργούς της σε μια συνέχεια , ένα sequel όπως λεν και στην αντίπερα όχθη του ατλαντικού . Μόνο που εμείς εδώ δεν ήμαστε αμερικανάκια , όχι τουλάχιστον όλοι , και κάτι τέτοιες αρπαχτές δεν τις συμπαθούμε . 

Εδώ αγαπητοί μου αναγνώστες εισχώρησε για τα καλά η αισθητική της TV και το εκβιαστικό χιούμορ τύπου Ρεπα – Παθανασίου ισοπεδώνοντας ότι καλό μας είχε χαρίσει το πρώτο μέρος.
Σενάριο γραμμένο στο γόνατο , αγγαρείωδες ερμηνείες απ όλους που στην πλειοψηφία τους είναι οι ίδιοι με το πρώτο μέρος . Το μόνο θετικό η καλοκαιρινή ατμόσφαιρα που μας προετοιμάζει ψυχολογικά για διακοπές . Διακοπές που φέτος ιδικά θα είναι εικονικές για τους περισσότερους από μας 

Εδώ στα χέρια των ηρώων μας πέφτει ένας χάρτης των προγόνωντους που αποτελείται από δυο μέρη και οδηγεί σ έναν αμύθητο θαμμένο θησαυρό. Αρχικά το κυνήγι ξεκινούν ο πρώην δήμαρχος και ο πρώην παπάς αλλά στη συνέχεια μπλέκονται όλοι οι συνήθεις ύποπτοι της ιστορίας μας . Δείτε την αλλά μην πείτε μετά πως δεν σας προειδοποίησα 

TYRANNOSAUR

TYRANNOSAUR

ΤΥΡΑΝΝΟΣΑΥΡΟΣ

Έτος 2011

Χώρα : Μ. Βρετανία

Είδος : Κοινωνικό δράμα

Σκηνοθεσία: Paddy Considine

Πρωταγωνιστούν : Peter Mullan, Olivia Colman, Eddie Marsan

Διάρκεια : 91’

Το σινεμά  της  Μ. Βρετανία ήταν πάντα προκλητικό , σκληρό , αλλά και ρεαλιστικά ανθρώπινο .  Ο Τιραννόσαυρος δεν  ξεφεύγει απ τη ¨γραμμή¨ αυτή που χάραξαν οι ομοεθνής  του  Μαϊκ Λι και Κεν Λόουτς,  και πολύ καλά κάνει δηλαδή .  Πρόκειται για μια ταινία φτιαγμένη με τίποτα απ το τίποτα .  Ένα τίποτα όμως   που στην περίπτωση μας έχει πολύ περισσότερα να μας δώσει από κάτι άλλα  βαθυστόχαστα  και  πολυδιαφημισμένα εγχώρια αριστουργήματα .

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ την αρχή πριν σας μπερδέψω περισσότερο .

Ήταν  μια ζεστή βραδιά για την εποχή , στο τελευταίο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όπου έβγαζα το εισιτήριο μου στο εκδοτήριο  της Αριστοτέλους   για μια ταινία που είχα ακούσει πως άξιζε να δω . Για να είμαι ειλικρινής οι προσδοκίες μου δεν ήταν και οι μεγαλύτερες .  Άλλη μια βρετανική ταινία θα είναι και θα περάσει όπως τόσες άλλες  και το πιθανότερο να μη βρει καν διανομή σκέφτηκα . Άλλωστε το όνομα του δημιουργού της δεν μας λέει και πολλά αφού ουσιαστικά είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ( Προηγήθηκε το μικρού μήκους ¨ Dog Altogether ¨). Μέχρι τώρα τον  είχαμε συναντήσει σε μικρούς ρόλους σαν ηθοποιό . Με εξαίρεση βέβαια εκείνο του πρωταγωνιστικού  στα εκπληκτικά ¨Παπούτσια του νεκρού¨. Αυτός ουσιαστικά ήταν και ο λόγος που διατηρούσα μια κρυφή ελπίδα ως η ταινία θα  έχει αυτό  το κάτι που  θα την κάνει να ξεχωρίσει. 

Την επομένη μπαίνω στην αίθουσα  , κάθομαι στη θέση μου και περιμένω να ξεκινήσει η ταινία . Τα φώτα πέφτουν και  η κάμερα εστιάσει σ έναν τύπο  μέσα σε μια κλασική  επαρχιακή βρετανική παμπ να κάνει το αυτονόητο . Ώσπου σε κλάσματα δευτερόλεπτου εκρήγνυται και τα κάνει λαμπόγυαλο. Του κάνουν βέβαια και τη μούρη κρέας και τον πετάν στο δρόμο. Κι εκεί έχετε το πρώτο μεγάλο ΣΟΚ . Μια σκηνή  απίστευτης κτηνωδίας  . Μ ένα ρόπαλο χτυπά αλύπητα  τον πιστό του σκύλο χωρίς λόγο κι αιτία .  Γεγονός που τον καθιστά αυτομάτως  μισητό στον σαστισμένο θεατή που προσπαθεί να συνέρθει απ τον κινηματογραφικό βιασμό που υπέστη  . Το επόμενο πλάνο νωχελικό  και σχεδόν βουβό . Μέχρι που μια μέρα συναντά την καλόκαρδη Χανα . Μια κοπέλα που περνά κι αυτή το δικό της δράμα . Η επαφή αυτή θα σταδιακά θα καταφέρει να τον εξημερώσει και  όσο και απίστευτο κι αν φαντάζει θα τον κάνει συμπαθεί στο κοινό . Μόνο που η Χανα κρύβει κι αυτή τα δικά τις μυστικά.

Ο  Paddy Considine το χει. Καταφέρνει με απίστευτη δεξιοτεχνία να πλάσει τους χαρακτήρες του και να μας τους επιβάλει με το δικό του μοναδικό τρόπο , ενώ παράλληλα στήνει ένα παζλ συναισθημάτων που εναλλάσσονται σχεδόν διαρκώς κατά τη διάρκεια το φιλμ .   

Η ταινία δεν είναι αυτό που λέμε γροθιά στο στομάχι αλλά κλοτσιά στ αχαμνά και βάλε . Σ αυτό συμβάλει τα μέγιστα και ο Peter Mullan που μαγνητίζει το βλέμμα του  θεατή με την εκπληκτική ερμηνεία του. 

Τελικά η ταινία ξεπέρασε  κατά πολύ τις αρχικές μου προσδοκίες μπαίνοντας χωρίς δεύτερη σκέψη στο TOP 5 της χρονιάς .

Αν δεν την προλάβατε στις αίθουσες  αναζητήστε την τώρα στα ράφια των video club . 

The Ides of March

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

The Ides of March  

Χώρα: ΗΠΑ

Έτος: 2011

Είδος : Πολιτικό θρίλερ

Σκηνοθεσία: George Clooney

Πρωταγωνιστούν : George Clooney, Ryan Gosling, Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti

Διάρκεια: 97’

Τι στο καλό θέλει να μας πει η φράση αυτή ?  Ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν διάβασα  για την νέα ταινία του ευμαθέστατου   George Clooney. Κάτσε να το γκουγκλάρω .

 ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ , μια φράση που προέχετε απ το λατινικό Idus Martii . Ουσιαστικά επρόκειτο για τις ημερομηνίες  15 Μαρτίου, 15  Μαΐου, 15 Ιουλίου, 15 Οκτωβρίου αλλά και όλες οι δέκατες τρίτες μέρες των υπολοίπων μηνών. Ημερομηνίες αφιερωμένες στον θεό Άρη κι επίσημες αργίες για την αρχαία Ρώμη. Η φράση έμεινε στην ιστορία  και σαν  προειδοποίηση ενός μάντη προς τον Ιούλιο Καίσαρα πως πρέπει να προσέχει τις είδους του Μαρτίου. Αυτός όμως δεν το άκουσε και στις 15 του Μάρτη αναφώνησε το περίφημο  ¨Κι εσύ τέκνον Βρούτε;¨.

Μια φάση που κατ επέκταση σημαίνει προδοσία εκ των έσω , αυτών που υποτίθεται σε στηρίζουν , ανθρώπων της απολύτου εμπιστοσύνης . Όπως δηλαδή συμβαίνει και στην ταινία μας όπου 

DREI

DREI / THREE / 3 / ΤΡΙΟ 
Χώρα : Γερμανία 
Έτος : 2011
Είδος : ερωτική κωμωδία / κοινωνική
Σκηνοθεσία : Τομ Τίκβερ
Πρωταγωνιστούν : Ντέιβιντ Στρίσοφ, Σόφι Ρόις, Σεμπάστιαν Σίπερ, Μάρτιν Χέντσελ


Οι κεντρικοί ήρωες ένα παντρεμένο ζευγάρι 40 + που ζουν στο Βερολίνο του σήμερα επί 20 χρόνια μαζί . Μια σχέση που φαντάζει στα πρόθυρα του κορεσμού . Ένα βράδυ η γυναίκα ( Χάνα ) φλερτάρει μ έναν άγνωστο και ενδίδει τελικά στον πειρασμό . Ο Άντρας ( Σιμόν) που πρόσφατα χάνει την μητέρα του από καρκίνο διαπιστώνει πως και ο ίδιος πάσχει απ την ανίατη νόσο και υποβάλετε σε επέμβαση αφαίρεσης στους όρχεις . 
Η συγκυρίες θα τον φέρουν να έλκετε ερωτικά από έναν άγνωστο άντρα . Τελικά κι αυτός με τη σειρά του θα ενδώσει στην αναπάντεχη πρόκληση , ανακαλύπτοντας μια άλλη πλευρά του εαυτού του . Τι γίνεται όμως όταν και στις δυο περιπτώσεις ο άγνωστος άνδρας είναι το ίδιο πρόσωπο? 

Η ταινία είναι σκέτη απόλαυση όπως και να τη δεις . Προσεγμένη , κρατώντας τις ισορροπίες με αριστοτεχνικό τρόπο και παρ όλο που ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί και με κίνδυνο να προκαλέσει αντιδράσεις σε ίσος κάποιο πιο συντηρητικό κοινό , καταφέρνει και ξεγλιστρά την τελευταία στιγμή χάρη στην ευρηματικότητα του σεναρίου της . Ο χειρισμός του Τ. Τικβερ ( τρέξε Λόλα , τρέξε ) πάνω σ ένα θέμα ταμπού είναι εξαιρετικός . Προσθέτοντας χιούμορ εκεί που χρειάζεται και με χειρουργική ακρίβεια αφομοιώνει την οποιαδήποτε αντίδραση που μπορεί να προκληθεί και σ αυτό οφείλουμε να του βγάλουμε το καπέλο . Τελικά η επιστροφή του στα πάτρια εδάφη των ευνόησε 10 με άριστα το 10.

TOWER HEIST

Πώς να κλέψετε έναν ουρανοξύστη

 
Εναλλακτικός τίτλος: Παρακμή (όνομα και πράγμα)
Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2011
Είδος: Γράφει κωμωδία 
Μάστορας : Μπρετ Ρατνερ 
Παίχτες : Μπεν Στιλερ , Εντι Μερφι Μαθιου Μπροντερικ , Τσεσι Αφλεκ 
Κρατάει: 100΄

Το προσωπικό ενός πολυτελούς ουρανοξύστη πέφτει θύμα του ζάπλουτου ιδιοκτήτη που τους επενδύει και καλά όλες τους τις οικονομίες σε μετοχές φαντάσματα. Για να τον εκδικηθούν καταστρώνουν ένα σατανικό σχέδιο ληστείας . Προσλαμβάνουν για τη δουλεία αυτή έναν και καλά επαγγελματία κακοποιό που θα τους διδάξει τα κόλπα του επαγγέλματος . 
Κανονικά θα έπρεπε να προσλάβουν έναν κανονικό σεναριογράφο ,έναν αληθινό σκηνοθέτη και ηθοποιούς εν ενεργεία και όχι τελειωμένους καραγκιοζάκους που έχουν να κάνουν επιτυχία από το μπάτσο του Μπεβερλι Χιλς . Ο Μπεν Στίλερ όπως πάντα είναι η του ύψους η του βάθους . Εδώ παρ όλο που αναρριχάται σε ουρανοξύστη πιάνει  πάτο .

Ο Μ. Μπροντερικ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να εμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη προκειμένου μην ξεχαστεί και ο Αφλεκ Jr αν και έδειξε σημάδια ταλέντου στο παρελθόν, εδώ συναγωνίζεται τον αδερφό του για να μην πω πως τον ξεπερνά κιόλας . Σε γενικές γραμμές η ταινία (αν έχεις τα μάτια ανοιχτά) αλλά ξεχνιέται με το που θα πέσουν οι τίτλοι τέλους . Άσε που θα σε προβληματίσει για το επόμενο δίωρο αφού μάταια θα χάνεις να βρεις το λόγο που κατατάσσεται στις κωμωδίες.

WE NEED TO TALK ABOUT KEVIN

    ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΕΒΙΝ   
Έτος: 2011 
Χώρα: ΗΠΑ 
Είδος: Κοινωνικό θρίλερ 
Σκηνοθεσία : Lynne Ramsay
Πρωταγωνιστούν: Tilda Swinton, John C. Reilly , Ezra Miller, Jasper Newell 
Διάρκεια: 107′

Ο Κέβιν μοιάζει με κάθε νεογέννητο που έρχεται σε τούτο τον κόσμο . Κι όμως ο Κέβιν είναι εντελώς διαφορετικός από κάθε νεογνό που έρχεται σε τούτο τον κόσμο . Ο χαρακτήρας λένε στα παιδία πλάθετε σε βρεφική ηλικία και διαμορφώνεται μέχρι την εφηβεία . Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει στην περίπτωση του Κέβιν . Γεννήθηκε με το ένστικτο του δολοφόνου και στα 16 του σκοτώνει 7 συμμαθητές του . Δυο χρόνια μετά το άγριο φονικό η Ιβα , η τραγική μητέρα που άφησε καριέρα και φιλοδοξίες για να φέρει στον κόσμο ένα παιδί , προσπαθεί ν ανακαλύψει τι πήγε στραβά . Κατά πόσο ευθύνεται η ίδια για την επιθετική συμπεριφορά του γιου της; Είναι ποτέ δυνατόν ένα παιδί να γεννηθεί με το κακό μέσα του;

H Lynne Ramsay μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μπεστ – σέλερ της Λάιονελ Σρίβερ και επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει το φαινόμενο της παιδικής εγκληματικότητας ενώ παράλληλα σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός εκκολαπτόμενου δολοφόνου . Όλα αυτά μέσα από το σφιχτοδεμένο μοντάζ και την νωχελική , αποπνικτική ,σχεδόν μουντή και γκρίζα εικόνα που εναλλάσσεται διαρκώς με το κόκκινο . Το κόκκινο του αίματος και της μπόγιας που ρίχνουν στην εξώπορτα της ηρωίδας οι χαροκαμένοι γονείς των θυμάτων . Τα μέγιστα συμβάλει η Tilda Swinton με μια καταλυτική ερμηνεία στο ρόλο της τραγικής μητέρας .

Τα στάδια της ζωής του Κέβιν παρουσιάζονται με αλλεπάλληλα flash back , γεγονός που μπορεί να μπερδέψει αρχικά τον θεατή. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα ταινία που δύσκολα τις προσάπτεις την ταμπέλα του θρίλερ , του κοινωνικού δράματος η οποιοδήποτε άλλη.

IMMORTALS

ΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ 


Σκηνοθεσία: Ταρσέμ Σινγκ
Παίζουν: Χένρι Κάβιλ, Μίκι Ρουρκ, Στίβεν Ντορφ, Φρίντα Πίντο, Τζον Χαρτ, Λιουκ Έβανς
Διάρκεια: 110’


Από πού ν’ αρχίσω τώρα… Απ’ όπου κι αν αρχίσω το σίγουρο είναι πως θα… τελειώσω με την Φρίντα Πίντο. Και πώς να είσαι αντικειμενικός όταν στην ταινία πρωταγωνιστεί η ομορφότερη γυναίκα του πλανήτη… Καταρχάς να σας πω πως δεν με πειράζει καθόλου που ο μάστορας εδώ έχει πετάξει έξω τα μάτια της ελληνικής μυθολογίας. Καλά της τα ‘κανε! Άλλωστε, δεν μας είπε κανείς ότι θα κάνει μια ταινία για την ιστορία μας παρά μόνο πως δανείζεται την ιδέα αυτής – και δη της μυθολογίας. Η ταινία οπτικά είναι χάρμα οφθαλμών. Ένας πίνακας ζωγραφικής που αποκτά και κίνηση. Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε στους «300» εδώ μεγεθύνεται, ίσως περισσότερο απ’ όσο αντέχεται. Δεν είναι τυχαίο πως πίσω απ την κάμερα βρίσκεται ο δημιουργός του «Κελιού» Ταρσέμ Σινγκ, ένας σκηνοθέτης που ξέρει πολύ καλά να στήνει πλάνα που μαγνητίζουν το βλέμμα του θεατή. Μέχρι εδώ όμως, γιατί πέραν του οπτικού (και της Φρίντα βεβαίως βεβαίως) η ταινία είναι αλλού γι’ αλλού.


Και να φανταστείς πως δεν θα μιλήσω ούτε για ανακρίβειες του τύπου 7 θεοί του Ολύμπου αντί για 12 ούτε για την εμφάνιση Σταυρού ως σύμβολο πίστης δίπλα στο Θησέα αλλά ούτε και για την τραγική, «αγγαρειώδη» – αν μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε έτσι – ερμηνεία του Μίκι Ρουρκ αλλά και γενικότερα και του υπολοίπου cast εξαιρουμένης και πάλι της Φρίντα (που δεν χρειάζεται να παίζει, αρκεί να είναι το πλάνο). Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε την ταινία με δυο – τρία λόγια θα λέγαμε πως είναι μια καλογυαλισμένη πατάτα με το πιο φανταχτερό χαρτί περιτυλίγματος. Αν θέλαμε πάλι να της δώσουμε εναλλακτικό τίτλο αυτός θα ήταν: Φρίντα Πίντο στη χώρα των Αθανάτων.

THE DEVIL INSIDE

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΤΗΣ

THE DEVIL INSIDE

Χώρα : ΗΠΑ

Έτος :2012

Είδος: Τρόμου

Σκηνοθεσία: William Brent Bell

Πρωταγωνιστούν: Dominika Posserén , Kelly Wagner

Διάρκεια : 80 και κάτι ψιλά

 Η ταινία ξεκινά μ ένα τηλεφώνημα μιας γυναίκας προς την αστυνομία  όπου  υποστηρίζει πως σκότωσε 3 ανθρώπους . Η γυναίκα μεταφέρετε στο Βατικανό απ  την Αμερική  καθώς τα 3 θύματα της ήταν εξορκιστές και η ίδια δαιμονισμένη . Όλα αυτά το 1989.  20 χρόνια μετά η κόρη της ταξιδεύει στη Ρώμη με σκοπό να διαλευκάνει την υπόθεση με τη βοήθεια  δυο νεαρών εξορκιστών . Μαζί της  φέρνει  κι έναν φίλο με μια ερασιτεχνική κάμερα που θα καταγράψει  τα γεγονότα . Γεγονότα που οι δημιουργοί της ταινίας προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι πραγματικά .  Σε αυτό συμβάλει και η ερασιτεχνική λήψη αφού η ταινία  κινηματογραφείται εξ ολόκληρου με μια ψηφιακή κάμερα στο χέρι  . Η Γνωστή πεπατημένη και πετυχημένη συνταγή του  Blair Witch Project  και του Ισπανικού REC  επαναλαμβάνεται  όπως  και πριν από 2 χρόνια με το LAST EXORCISM. Παρ ότι όμως το έργο το έχουμε ξαναδεί και δεν παρουσιάζει πλέον καμία καινοτομία , η ταινία καταφέρνει να μας τρομάξει  αφού όσο και ν αντιστέκεσαι  , σε παρασύρει στο ρυθμό της και σε πιάνει απροετοίμαστο  βάζοντας σε σε σκέψεις . Αν και για να είμαι ειλικρινής κάπου άρχισε να με κουράζει το πράμα με τους εξορκισμούς και την reality παρουσίαση τους επί της οθόνης .  Ο σκοπός της βέβαια επιτευχθεί αφού με ούτε  1εκ δολάρια απέφερε στους δημιουργούς της 70 . 

OSCAR 2012

Οι μεγάλοι νικητές 
Καλύτερη ταινία: The Artist
Α' Γυναικείος Ρόλος: Μέριλ Στριπ για την ταινία Η Σιδηρά Κυρία
Α' Ανδρικός Ρόλος: Ζαν Ντιζαρντέν για την ταινία The Artist
Β' Γυναικείος Ρόλος: Οκτάβια Σπένσερ για την ταινία Οι Υπηρέτριες
Β' Ανδρικός Ρόλος: Κρίστοφερ Πλάμερ για την ταινία Οι Πρωτάρηδες
Καλύτερη σκηνοθεσία: Μισέλ Αζαναβισιούς για την ταινία The Artist
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων: Rango
Καλύτερο πρωτότυπο σενάριο: Μεσάνυχτα στο Παρίσι
Καλύτερο διασκευασμένο σενάριο: Οι Απόγονοι
Καλύτερη διεύθυνση: Hugo
Φωτογραφία: Hugo
Καλύτερα κουστούμια: The Artist
Καλύτερο ντοκιμαντέρ: Undefeated
Καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: Saving Face
Καλύτερο μοντάζ: Το Κορίτσι με το τατουάζ
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: Ένας Χωρισμός
Καλύτερο μακιγιάζ: Η Σιδηρά Κυρία
Καλύτερη πρωτότυπη μουσική: The Artist
Καλύτερο πρωτότυπο τραγούδι: "Μan or Muppet"
Καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους: The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore
Καλύτερη ταινία μικρού μήκους: The Shore
Καλύτερος ήχος: Hugo
Καλύτερα ηχητικά εφέ: Hugo
Καλύτερα οπτικά εφέ: Hugo

62η Berlinale : Τα Βραβεία

Οι μεγάλοι νικητές της 62ης Berlinale ήταν τελικά οι Αδερφοί Ταβιάνι με την νέα τους  ταινία  Cesare Deve Morire - Caesar Must Die Italian


Οι νικητές αναλυτικά 

Χρυσή Αρκτος 

Cesare Deve Morire -Πάολο & Βιτόριο Ταβιάνι
 

Αργυρή Αρκτος

Just the Wind - Μπενς Φλίγκαου
 

Αργυρή Αρκτος Σκηνοθεσίας

Κρίστιαν Πέτσολντ  (Barbara)
 

Αργυρή Αρκτος Ανδρικού Ρόλου

Μίκελ Μπόε Φέλσγκαρντ  (A Royal Affair)
 

Αργυρή Αρκτος Γυναικείου Ρόλου

Ρέιτσελ Μουάντζα   (Rebelle)
 

Αργυρή Αρκτος Καλύτερου Σεναρίου

Νικολάι Αρσέλ & Ράσμους Χέιστερμπεργκ

(A Royal Affair)
 

Αργυρή Αρκτος Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος

Λουτς Ράιτεμαγιερ (White Deer Plain)
 

Ειδική Μνεία

Στην Ούρσουλα Μέγιερ (L’ Enfant d’ en Haut)
 

Βραβείο Alfred Bauer

Μιγκέλ Γκομές (Tabu)